feb 18, 2025
Een succesvol eerste jaar voor de Kas van Rouwen en Vieren
De Kas van Rouwen en Vieren was dit jaar een bijzondere en betekenisvolle plek in de stad. Met ruim 2000 bezoekers werd al snel duidelijk hoe groot de behoefte is aan een ruimte waar rouw en verlies zichtbaar en bespreekbaar mogen zijn.
De aandacht voor het project was overweldigend. TV West maakte een uitgebreide reportage en het Leidsch Dagblad plaatste een artikel op de voorpagina. Dit liet zien hoezeer het thema leeft en hoe belangrijk het is om rouw een plek te geven in het publieke domein.
De bijzondere openingsavond in de Hooglandse Kerk trok ruim 200 bezoekers. In de serene sfeer van de kerk mochten kwetsbaarheid en de vele vormen van rouw er zijn. Zorgvuldig uitgekozen muziek, gespeeld door zowel amateurs als professionals, bracht verstilling en hoop. Daarnaast deelden de ambassadeurs van rouw hun persoonlijke verhalen. Hun openhartigheid maakte rouw tastbaar en bood voor veel mensen herkenning en steun.
Gedurende de hele periode werd de Kas een plek van ontmoeting en verdieping. Veel bezoekers spraken hun dankbaarheid uit: eindelijk was er een ruimte waar rouw niet onzichtbaar hoefde te blijven, maar juist gedeeld kon worden. Het werd een plek van troost, maar ook van verbinding en erkenning.
Voor een eerste editie is de Kas van Rouwen en Vieren een groot succes gebleken. De belangstelling en betrokkenheid laten zien hoe waardevol en noodzakelijk deze plek in de stad is.
Onze dank gaat uit naar alle fondsen: Stichting Utopa, Druckerfonds, St Carolusgulden, Leidsche Maatschappij van Weldadigheid, Regiobank Leiden-Oegstgeest, Staalwijkfonds, Parochiele Caritas Instelling van de RK kerk, de Protestantse gemeente Leiden, de gemeente Leiden, alle vrijwilligers en kernteam die zich ingezet hebben om van de Kas een succes te maken.
Meer?
Wil je meer lezen, op de hoogte blijven of wellicht in een volgende editie mee doen? Kijk op de website van Rouwen en Vieren Leiden
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1982″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”270″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Lees hier een aanal indrukken van bezoekers aan de Kas:
-
Wat een prachtige initiatief, licht in een wereld die soms zo duister is.
-
Wat een mooie plek om even stil te staan.
-
Fijn dat er een plekje is om even te kunnen rouwen tussen al die “feestelijkheden” goed dat jullie dit doen, bedankt.
-
Wat een mooie plek om in deze tijd van het jaar stil te staan bij dierbaren die wij nog iedere dag missen. Een geweldig initiatief, voor herhaling vatbaar op deze prachtige locatie.
-
Afgelopen dinsdag hadden we teamoverleg met de vrijwilligers van de terminale zorg. Daar hoorde ik de ervaringen die vrijwilligers hebben opgedaan bij de “Kas” die een shift daar hebben gedaan. Zelf hadden ze mooie gesprekken gevoerd. Er waren mensen die voor een tweede keer kwamen, mensen die uit een naburige plaats kwamen en het in de krant hadden gelezen. Er kwamen mensen alleen en hele gezinnen met 5 kinderen.
-
Zelf heb ik ook ervaren dat er veel behoefte is aan een plek waar mensen zo vaak kunnen komen als ze willen. Een luisterend oor willen of juist helemaal niet en er in deze tijd even bij willen stilstaan dat ze hun dierbare missen of dankbaar zijn dat ze er nog zijn. Het project heeft mij veel voldoening gegeven en ik ben dankbaar dat we het met elkaar hebben kunnen neerzetten. Dankbaarheid zeker ook naar de fondsen/kerken die het mogelijk hebben gemaakt.
-
Daarnaast heel veel persoonlijke verhalen van het gemis van hun dierbaren.
feb 17, 2025
Daags voor Kerst ontving ons diaconaal centrum via het informele circuit het mooie bericht dat de gemeente Leiden van 23 december 2024 tot en met 31 maart 2025 een permanente winteropvang ging inrichten, uitgevoerd door de maatschappelijke opvang De Binnenvest. Bij navraag bleek dat deze opvang in genoemde periode de poorten ging openen voor iedereen én ongeacht de nachtelijke temperaturen! Je kan er natuurlijk van alles van vinden dat wij als sociale partner in de stad – met bijna 600 jaar ervaring in de hulpverlening aan de meest kwetsbaren die elders tussen wal en schip vallen – dit bericht in de wandelgangen moeten vernemen en niet rechtstreeks door de gemeente of De Binnenvest worden geinformeerd…
Los van dergelijke gevoeligheden, is het een prachtig bericht voor al die doelgroepen die normaliter buiten de boot vallen, zoals remigranten, ongedocumenteerden en EU arbeidsmigranten. Bovendien was daar de belofte dat arbeidsmigranten begeleiding aangeboden kregen richting werk dan wel terugkeer naar eigen land. Maatwerk dus, voor een stukje medemenselijkheid. En om de overlast op straat te verminderen. Of zou de volgorde andersom liggen?
Het gelukzalig gevoel ebde al snel weg met de eerste geluiden van buitenslapers en bedzoekers die alsnog werden geweigerd omdat ook deze opvang vol zat. Blijkbaar zijn 30 extra plekken in deze periode onvoldoende om iedereen te ontvangen. De beloofde begeleiding komt niet van de grond wegens een gebrek aan organisatie. Wat ik al schreef – dit verhaal is géén wintersprookje.
En dit verhaal wordt niet vrolijker, u bent gewaarschuwd. De afgelopen tijd wordt ons diaconaal centrum weer regelmatig benaderd voor huisvestingsvragen voor alleenstaanden van uiteenlopende leeftijden (van net 18 tot flink bejaard), stellen en gezinnen met kinderen. Maar liefst negen van dergelijke verhalen hebben wij mogen noteren, allen schrijnend en in sommige gevallen ronduit mensonterend. En gevaarlijk. Zo kwamen wij in contact met Ghazi, een Nederlandse man die met zijn ongedocumenteerde echtgenote woont in een afgelegen magazijn, zonder stromend water, verwarming of kookgelegenheid. Zij slapen op een matras op de grond. Af en toe mogen ze bij een kennis douchen.
Oh en had ik al verteld dat mevrouw zeven maanden zwanger is van hun eerste kindje? Dankzij onze contacten bij het Nederlandse Rode Kruis, hebben we het stel diezelfde dag voor een week onder dak kunnen brengen in een hotel in de regio. Ondertussen gaat stichting COOL (Comité Ondersteuning Ongedocumenteerden Leiden) met het stel in overleg en wint ook informatie in over de juridische situatie van mevrouw bij het Steunpunt Ongedocumenteerden Leiden en Vluchtelingenwerk. Het lijkt erop dat mevrouw zes weken voor de uitgerekende bevalling recht heeft op opvang in een asielzoekerscentrum. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn en biedt moeder dan voldoende gelegenheid om zich in een veilige en hopelijk ontspannen omgeving voor te bereiden op de komst van de kleine. En zo is er toch nog hoop op een happy end voor deze aanstaande ouders.
jan 28, 2025
Voor u ligt het Jaarverslag 2024 van het project Individuele Hulp van Diaconaal Centrum De Bakkerij. Een bloemlezing van wat wij het afgelopen jaar zoal hebben gedaan voor en met mensen die tussen wal en schip vielen, geschreven rond de thema’s verbinding, armoede en huisvesting bijzondere doelgroepen.
Het jaarverslag is bedoeld als verantwoording naar de fondsen en donateurs voor besteding van hun financiële bijdragen. Maar ook als (nadere) kennismaking voor sociale partners en andere organisaties en particulieren, binnen en buiten ons netwerk met ons werk en ons diaconaal centrum.
In de vele portretjes in het jaarverslag leest u hoe het er in de dagelijkse praktijk aan toe gaat, want geen dag is hetzelfde! Vragen over mondzorg, huisvesting van ongedocumenteerden, Voedselbank, sportabonnement, babypakketten, maandverband, boodschappenbonnen, beltegoed, luiers, reiskosten, naturalisatieverzoeken, huisvesting van remigranten, schoenen maat 47, warme winterjassen, kinderfietsje met zijwieltjes, huisvesting van mensen die geschorst zijn door de maatschappelijke opvang, babymutsjes voor Samos, een ledikant, juridische dilemma’s, huisartsbezoek, plaatsen van sleutelkastje, kledinginzamelingsacties, inrichten van een kamer in een woon- en zorgcentrum, kaakchirurg, gratis warme maaltijd, overleggen met sociale partners, kappersafspraak, kerstpakketten, pannen en een magnetron voor de crisisnoodopvang, weekje vakantiepark, avondeten met 200 onbekenden…
Geen hulpvraag is ons te gek. Soms kunnen we iets met drie muisklikken regelen, voor andere vragen is het soms een kwestie van (hele) lange adem. We luisteren, denken mee, praten erover met de ander, trekken samen op, zoeken medeplichtigen, bellen, regelen, organiseren en blijven goed luisteren, afstemmen en meedenken. Zo vormen wij het o zo noodzakelijke laatste vangnet voor velen die ergens anders buiten de boot vallen. Omdat ze niet de juiste hokjes kunnen aanvinken. Of te weinig hokjes. Of juist te veel.
U leest het allemaal in het Jaarverslag 2024, veel leesplezier!
jan 24, 2025
Wat een bijzonder jaar was 2024 weer voor M25 Leiden!
Ons jongerenproject bij Diaconaal Centrum De Bakkerij heeft opnieuw veel betekend voor jongeren tussen de 12 en 17 jaar. Met projectdagen en maatschappelijke activiteiten hebben zij zich ingezet voor diverse doelgroepen, zoals dak- en thuislozen, vluchtelingen, ex-gedetineerden en eenzame ouderen.
Dit jaar was er een wisseling van de wacht, Heaven Nicholson Getahun nam het stokje over van Anja Envaeva. En Heaven ging enthousiast aan de slag!
In het Jaarverslag kunt u alle indrukken van de leerlingen en jongeren teruglezen. Met een aantal krenten uit de pap: activiteiten en ontmoetingen die een beeld geven van het brede aanbod van M25 Leiden Regio. De jongeren geven zelf ook een indruk van wat hun inzet voor ze betekent heeft, de vooroordelen waar ze zichzelf op betrapten en de momenten die een blijvende indruk op hen maakten.
De titel en de reactie van de leerling over minister Faber zegt genoeg! De impact van M25 gaat veel verder dan een ontmoeting of projectdag. M25 heeft als maatschappelijk project zijn plek in de Leidse samenleving stevig neergezet: Een project met impact en betekenis!
U leest het allemaal in het jaarverslag M25, veel leesplezier!
jan 19, 2025
Het was weer een drukte van belang op de jaarlijkse NieuwjaarsOntmoeting van De Bakkerij. Belangstellenden, donateurs, diakenen en sociale partners ontmoetten elkaar onder het genot van een hapje en drankje en luisterden naar de nieuwe plannen en een bijpraatmoment van het Dagelijks Bestuur. De jaarlijkse Broodpenningen werden uitgeraakt en de aanwezigen werden geprikkeld en opgeroepen om hun woede of frustratie bij onrecht vruchtbaar te maken door spreker en activist Rikko Voorberg.
Na een welkom van vice-voorzitter Bert Verweij volgde de uitreiking van de Broodpenningen.
Broodpenningen
De originele Broodpenningen met oorkonde worden jaarlijks uitgereikt als een diaconaal blijk van waardering aan personen of organisaties die zich sociaal en diaconaal inzetten voor Leidenaren en op dit vlak iets bijzonders hebben gedaan.
Dit jaar werden de Broodpenningen overhandigd aan:
Leiden Ongehinderd (voorheen geheten: Platform Gehandicapten Leiden) is een belangenbehartiger voor mensen met een beperking of chronische ziekte. Leiden Ongehinderd zich in voor toegankelijkheid in de breedste zin van het woord voor mensen met beperkingen, denk aan de gebieden als werken, wonen, sporten. Mensen met een beperking worden immers vaak – bewust of onbewust – uitgesloten. Lucia Langerak nam de broodpenning in ontvangst namens Leiden Ongehinderd.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1963″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”360″,”style”:”width: 300px; height: 225px;”,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Frans Geurts werd ook een broodpenning toegekend. Hij is al jaren actief als vrijwilliger, voorheen als coördinator en taalcoach bij Gilde Samenspraak dat zich richt op het ondersteunen van anderstaligen. Over de afgelopen vijf jaar is Frans actief als jurist vrijwilliger bij Vluchtelingenwerk Nederland, waar hij ondersteunt bij zaken zoals asielaanvragen en gezinshereniging.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1964″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”360″,”style”:”width: 400px; height: 300px;”,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Hierna volgt een introductie van de spreker Rikko Voorberg door vice-voorzitter Jan van Trigt- waarin Jan benadrukt dat het streven naar rechtvaardigheid en geloof elkaar niet hoeven te bijten, maar elkaar juist nodig hebben, zoals in- en uitademing- waarin hij Stefan Paas parafraseert.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1967″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”640″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Rikko Voorberg: Een rechtvaardigere samenleving begint bij hoop, woede en moed
Rikko Voorberg begint zijn verhaal met het uitspreken van dank: Dank voor deze plekken, zoals De Bakkerij, in de samenleving: plekken van omzien en hulp.
Waar gaat het om in dit soort plekken en in de menselijke ontmoeting tussen iemand die om hulp vraagt om rechtvaardigheid?
Om er gewoon te zijn. Te zijn met je hart, je ziel, je woede, frustratie, je moed.
Om in en uit te ademen.
Er zijn en te blijven.
Juist als het ingewikkeld, moeilijk is er te blijven.
Juist dan: blijven!
Juist daar waar geloof handen en voeten krijgt- ontdekte Rikko hoe belangrijk en nodig het was. En juist in het publieke domein, met geloof hoop liefde op straat, zoals met ‘Rouwen en Vieren’.
Om ruimte te geven aan rouw en niet meteen in de troost schieten.
Ook dat is uithouden.
En dat we op een andere manier kunnen leven, dan ‘oog om oog, tand om tand’.
Richtinggevend daarrvoor is de zin van Augustinus: “Hoop heeft twee dochters: woede en moed”
Dat is wat nodig is om op te komen tegen onrecht in in de samenleving.
Bij de dingen waar je pijn in je buik van krijgt als je het ziet op het nieuws. Wat kun je doen? Waar vind je dan hoop? En kun je handelen vanuit een andere houding dan die ‘oog om oog’?
Hoop is niet een gevoel wat je nu eenmaal hebt of niet. Het is ook een verantwoordelijkheid. Al is het maar voor de mensen die worden uitgesloten en die geen alternatief hebben dan te hopen op betere tijden. Voor de vluchtelingen die hij onderweg en aan randen van Europa tegenkomt is hoop de levenslijn. Als ze die opgeven, is het afgelopen. Met hen hoor ik te hopen op rechtvaardiger beleid, op een inclusieve maatschappij, op landbezitters en -bewoners die weten dat ze ook maar te gast zijn op deze aarde. Dat soort dingen
Onze wraak zal het stichten van vrede zijn
Zoals de Israelische Maoz Inon die op 7 oktober zijn familieleden verloor bij de aanslag van Hamas. Hij zei: onze wraak zal het stichten van vrede zijn. Ons verzet zal zijn dat we alvast gaan leven zoals waar we op hopen, dat is ons verzet.
Die stem versterken.
Ga je bij jezelf na als er iets gebeurt, tijdens het tot 10 tellen, is mijn woede terecht?
Ga op zoek naar het tegenovergestelde.
“Wie nog geweld gebruikt, is niet boos genoeg”- zegt Stéphane Hessel.
Dat heeft hem gebracht bij de actie ‘We gaan ze halen,’ om Nederland te helpen bij het opvangen van vluchtelingen.
Als de ervaring van vluchtelingen ontmenselijking is, dan moet onze reactie het tegenovergestelde zijn: het herstel van menselijkheid zijn. Om na alle procedures en grensovergangen- aan de grenzen van Europa bij deze vluchtelingen op bezoek te gaan, zonder iets van hen te willen, brengen of moeten. In hun vrije tijd even zitten zonder iets te doen. Dat is niet makkelijk, om met lege handen te komen. Maar na de eerste ongemakkelijkheid is de gedeelde ervaring van menselijkheid heel bijzonder.
Om niet direct of meteen met een oplossing te komen, maar om samen op te lopen. Om naast mensen, te staan, in hun rouw rauw. Daar begint zoveel hoop.
Voor 2025 is ons voornemen om de hoop levend te houden te midden van alles. Om aan het werk te gaan met wat er voor handen is. Want hoop heeft handen en voeten nodig, die soms onzeker, soms stevig stappen zetten richting een toekomst van recht, liefde en kwetsbaarheid.
Een mooie opdracht voor De Bakkerij en haar netwerk!
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1966″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”360″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
jan 18, 2025
Het Dagelijks Bestuur en het College van Diakenen is verheugd dat er na een zoektocht van een jaar weer een nieuwe penningmeester gevonden is!
Frans van Wilgen is na een korte verkenningsperiode in de vergadering van het College van Diakenen geïnstalleerd. Hij is in Leiden actief in de Hooglandse kerk, hieronder leest u meer:
Even voorstellen: Frans R. van Wilgen (1953)
Woont met zijn vrouw Caroline in Wassenaar en is sinds 2024 lid van de geloofsgemeenschap rond de Hooglandse Kerk van de PGL. Was eerder 8 jaar Diaken en Penningmeester in het College van Diakenen van de PGW in Wassenaar. Raakte via Willeke Ravensbergen in gesprek met De Bakkerij en is na de eerste kennismaking bereid de rol van Penningmeester, nu tijdelijk vervult door de externe partij ConFianza uit Katwijk, over te nemen. Het is zijn wens om te worden bevestigd als diaken in de Hooglandse kerk.
Zijn belangstelling en toewijding aan het maatschappelijk werk van de kerk in de samenleving spreekt al uit zijn eerdere betrokkenhoud bij de diaconie in de Wassenaarse gemeenschap. Daar was hij, naast zijn rol in het financiële beheer en verantwoording binnen de diaconie intensief betrokken bij het diaconale werk onder vluchtelingen als ook bij het verlenen van (financiële) stille hulp.
Hij is weliswaar gepensioneerd maar zit toch niet stil. Vond een nieuwe uitdaging om wekelijks een etmaal te werken als chauffeur op de dierenambulance, actief in Wassenaar, Voorburg en Leidschendam. Besteed daarnaast tijd aan zijn hobby fotografie, meestal gecombineerd met zijn andere passie ” lange afstand fietsen”. Pelgrimages op de fiets vanuit NL naar Santiago de Compostella en Rome staan bijvoorbeeld op zijn fietsconto. Om dat mogelijk te maken is frequent sportschool bezoek inmiddels wel een voorwaarde!
Zijn beroepsmatige achtergrond ligt in de accountancy. Hij voltooide in 1986 zijn studie Accountancy en werd ingeschreven als RA (Registeraccount). Werkte lange tijd bij Arthur Andersen & Co in de controle en adviespraktijk. Verantwoordelijk voor breed pakket cliënten. Maakte als Senior Manager de overstap naar het bedrijfsleven. Werkzaam in CFO of interim management posities bij een aantal ondernemingen o.m. in Recycling en Commercieel Vastgoed. Tot zijn bagage hoort daarom brede bestuurlijke ervaring.
Ziet zijn Geloven als een werkwoord en weet dat hij gevraagd, ja uitgedaagd is niet alleen zegen te dragen maar deze uit te dragen door in beweging te komen. De rol van Penningmeester in De Bakkerij wil hij ook daarom graag naar beste kunnen en inzet vervullen.
