aug 11, 2024
Het bankje voor De Bakkerij staat!
Deze zomer hebben we als Bakkerij stil gestaan bij het geweldsincident van 14 juli vorig jaar. We hebben zowel met de nabestaanden als met de medewerkers binnen De Bakkerij twee herdenkingsmomenten gehouden, waarbij we stil stonden bij het gemis en verdriet. De belangrijkste leidraad hierin is dat we ons gesteund weten door de Eeuwige en door onze medemens: u als kerken, kerkleden en inwoners van Leiden. “Overwin het kwade door het goede” blijft de opdracht en visie van waaruit we ons werk van barmhartigheid blijven uitvoeren- mede dankzij uw hulp!
Het bankje is in deze warme dagen voor vele voorbijgangers een welkome plek om even uit te rusten of voor een spontaan gesprekje. Zowel voor hulpvragers van De Bakkerij, als voor medewerkers, toeristen en bezoekers van onze binnenstad. We hopen dat het bankje hiermee zowel een herdenkingsplek kan zijn voor Krijn Schoonderwoerd als een plek van verbinding, ontmoeting en rust voor wie vermoeid zijn. We danken u ook voor uw gebeden in deze periode!
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1860″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”676″,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
jul 19, 2024
Jaarlijks organiseert De Bakkerij samen met de Stichting Urgente Noden de Zomerbonnenactie. Wat is er fijner dan de zomer te beginnen met een extraatje?
Of om ook eens een ijsje of wat lekkers voor je kinderen te kopen? Voor minima is dit niet vanzelfsprekend. Daarom is de Zomerbonnenactie een welkome aanvulling en een ‘onverwacht cadeautje’ voor deze doelgroep. Dit jaar meldden 46 hulpverlenende instanties in de regio Leiden ruim 1.500 huishoudens aan.
In totaal zijn met deze actie 5.584 boodschappenbonnen ter waarde van €10 uitgereikt. Dat zijn 681 bonnen meer dan in 2023.
Zomerbonnen
Zomerbonnen worden verstrekt aan huishoudens in Leiden e.o. die door omstandigheden moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Het betreft gezinnen die op of onder de armoedegrens leven en door erkende hulpverlenende organisaties worden aangemeld. Ieder huishouden ontvangt één boodschappenbon van €10 en voor ieder gezinslid komt er nog een bon bij. De afgelopen jaren was er een sterkere stijging te zien van steeds meer alleenstaanden voor wie zomerbonnen worden aangevraagd. De Armoedemonitor stelt ook dat eenoudergezinnen en alleenstaanden het vaakst tot de minima behoren.
We hebben voor 2024 de begroting verhoogd om de éénpersoonshuishoudens een extra bon te kunnen geven.
Onze hartelijke dank!
We danken, mede namens alle huishoudens die we ook dit jaar weer wat extra financiële ruimte konden bieden, alle particulieren, fondsen en instellingen van harte voor hun bijdrage aan de Zomerbonnenactie 2024.
In het bijzonder willen we het Caritasfonds Leiden bedanken voor hun jarenlange trouwe bijdrage aan onze Zomerbonnenactie.
jul 5, 2024
Ieder jaar organiseert M25 Leiden, een project van Diaconaal Centrum de Bakkerij, een boottocht voor dak -en thuislozen uit de regio. Dit jaar was het aan zeven leerlingen uit de vijfde klas van het Stedelijk Gymnasium om deze mooie dag te organiseren. Hierbij komt een hoop kijken; van het maken van een poster om aanmeldingen te trekken en het verzorgen van een financiële begroting, tot aan het bedienen van de gasten aan boord van de boot op de dag zelf.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1855″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”style”:”width: 150px; height: 210px;”,”typeof”:”foaf:Image”}}]]
Organisatie
Ter voorbereiding op de taken die wij kregen werd er vanuit de Bakkerij op 10 oktober 2023 een stadswandeling georganiseerd voor de leerlingen met twee ervaringsdeskundigen van de dak- en thuislozenzorg. Zij vertelden gedurende de middag op verschillende plekken in de stad hun eigen verhaal, en gaven veel informatie over de daklozen in Leiden die samenhing met deze locaties. Dit maakte bij ons veel indruk. Vanuit zo’n perspectief is het makkelijk om begrip te krijgen voor de situaties van deze mensen in de stad.
De echte aftrap van de organisatie vond plaats in de Bakkerij op 9 april. Hierbij werd door begeleider Tamara Breton onze taak duidelijk uitgelegd. Er is gelijk een teamverdeling gemaakt voor een paar belangrijke taken, zoals de poster en de begroting.
Op donderdag 25 april waren de voorlopige versies van de poster en begroting af en ingeleverd:
Er werd gerekend op zo’n 70 passagiers. Vooral de fondsaanvragen en het verzorgen van de lunch bij de rederij waren uitdagingen.
In tegenstelling tot vorige jaren hebben wij niet gekozen voor een uitgebreid thema, maar we hebben het simpel gehouden met ‘Oudhollands’, met name omdat eventuele versieringen een kostenpost zijn en meestal maar éénmalig worden gebruikt.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1853″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”320″,”style”:”width: 350px; height: 233px;”,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Boottocht
Om 11 uur vond op donderdag 6 juni de afvaart plaats, aan boord van de Triton. Dit verliep bijna precies zoals gepland. Zowel wij zelf als de passagiers waren enthousiast. We kregen van tevoren nog een korte uitleg van het personeel van de rederij, zij waren erg behulpzaam en uiteindelijk is de bediening aan boord zonder echte problemen verlopen.
Vanuit de haven in de binnenstad van Leiden voer de boot richting de Kagerplassen en terug. De hele tocht duurde zo’n drie uur. De leerlingen verzorgden grotendeels de bediening van de drankjes en lunch, in de overige tijd zijn we aangeschoven bij de passagiers.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1852″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”320″,”style”:”width: 300px; height: 200px;”,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Reflectie
Wij (De leerlingen) vonden het in het begin wel spannend of de mensen wel wilden praten met ons en of de hele “Experience” wel gezellig zouden vinden. Ik denk persoonlijk dat dat goed geslaagd is. Ik denk dat sommige van ons een beetje moeite hadden om met de dak/thuislozen te gaan spreken, maar dat is ook een leermoment voor ons natuurlijk. In onze ogen was dit een succes!
Famke, Christian, Milan, Zinedine, Jelle, Jonah en Wout
jun 14, 2024
De nieuwsbrief van juni 2024 is verschenen.
Wilt u het Bakkerij Bericht ontvangen? Dan kunt u zich eenvoudig aanmelden via de button op de homepagina van onze website. En als u geen prijs meer stelt op onze nieuwtjes en wetenswaardigheden in uw mailbox dan kunt u zich via een simpel linkje onderaan de nieuwsbrief ook weer even makkelijk afmelden.
jun 13, 2024
Deze week was De Bakkerij veel in het nieuws vanwege de rechtzaak over het geweldsincident. Na drie proforma rechtszittingen was dinsdag de inhoudelijke rechtzaak waarin de strafeis werd neergelegd. In deze rechtszaak was ook spreektijd voor de weduwe van Krijn en de betrokken medewerkers in het incident.
Het is altijd weer zoeken hoe we daarover vertellen zonder te snel te vervallen in een oordeel of een goed-slecht (media)verhaal. Misschien zit onze visie op goed en kwaad, op schuld en recht doen, in zoeken naar heelwording wel meer in de veelkleurigheid van al die persoonlijke getuigenissen in de rechtzaak tezamen. Dat er zowel plek is voor de pijn, het gemis, de gebrokenheid, in het uithouden, in je verhaal mogen doen, in de verschillende realiteiten die tot uiting kwamen in de rechtszitting en naar dragende grond die recht doet aan allen in dit verhaal:
Een van de sprekers zei: We hebben het geluk dat we in een rechtstaat leven waarin we kunnen vertrouwen op de overheid, op de politie en de rechtspraak. Ja. Maar hoe gezegend we daar ook mee zijn, tegelijkertijd houdt het daar niet bij op. Ja, er zal met de uitspraak recht gesproken worden, ofwel met detentie of met een combinatie met TBS. De persoon die tot deze daad kwam, vormt nu een risico voor zichzelf en de samenleving en hij heeft zorg nodig. Voor degenen die door dit incident getroffen zijn, is niets meer hetzelfde en is uitspraak en hechtenis belangrijk. Maar ook na de uitspraak zal de pijn, het gemis en de dagelijkse impact ervan blijven doorwerken in hun leven. De rechtspraak betekent een eerste stap, maar daarna volgt nog een lange, innerlijke weg, om met dit verlies en de impact te leren leven.
[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”1843″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”480″,”style”:”width: 250px; height: 250px;”,”typeof”:”foaf:Image”,”width”:”480″}}]]
Nu we bijna een jaar verder zijn, willen we daarbij stilstaan. Allereerst door Krijn te gedenken en met de betrokkenen terug te blikken op het incident en ruimte te geven aan ons verdriet. En door ook steeds weer te kijken naar wat daarin het grotere verhaal en de dragende grond is onder ons werk en menszijn. Vanuit die gedachte plaatsen we binnenkort een nieuw buitenbankje met de tekst “Overwin het kwade door het goede”. Het bankje is een ontmoetingsplek en een plek om een praatje te maken, even uit te rusten, of op adem te komen. Precies al die dingen die Krijn typeerde als mens en vrijwilliger.
Het bankje is een zichtbaar teken, een ontmoetingsplek midden in de stad en een tegengeluid om steeds weer opnieuw te kiezen voor het goede boven het kwade, voor hoop boven angst of wrok. En om voorbij ons eerste gedachte of oordeel verder te kijken en vragen naar de mens tegenover ons. Waarin we het kwade, de gebrokenheid, het onrecht erkennen en onder ogen komen, maar daar niet in blijven hangen. Het moet zichtbaar worden opdat we er ook mee aan de slag gaan vanuit een ander geluid; vanuit liefde, verbinding, zorg en omzien naar elkaar. We verhullen of verzwijgen het kwaad niet, stoppen het niet onder het kleed omwille van de lieve goede vrede. Gebrokenheid valt ons soms ten deel. Maar na de nacht komt altijd een nieuwe morgen omdat God het donker begrenst en met zijn licht het laatste woord heeft.
Daarom blijven wij doorgaan om, zoveel als mogelijk, ervoor te zorgen dat mensen niet vereenzamen, isoleren of zichzelf verliezen en als nodig om elkaar als medemens te behoeden voor erger of te signaleren en hulp te bieden. We zullen er alles aan doen om de open, gastvrije plek te waarborgen die De Bakkerij al bijna 600 jaar is, waar we gezamenlijk een warme plek creëren voor wie er maar aanklopt, waar we omzien naar elkaar en ruimte, geborgenheid en veiligheid bieden op een menswaardige manier. Alleen zo kunnen we een verschil maken en tegenstem bieden. Tegen de angst, wanhoop, onmacht en verdriet in.
jun 13, 2024
“Kruip maar lekker onder de warme wol”, wat zeggen we die zinnen vaak vanzelf wanneer een vriend of collega aangeeft zich niet zo lekker te voelen. Maar wat doe je, als na herhaaldelijke afwijzingen en lang doorzoeken huisarts nummer vier tegen je doodzieke vriend zonder woon- of verblijfplaats deze zinnen uitspreekt? Afgelopen maand in De Bakkerij. Twee mannen wachten op de stoelen bij de receptie, ze werken als arbeidsmigrant in deze regio. Het is duidelijk dat één van de twee ziek is. Hij hangt over zijn maat heen en op zijn voorhoofd is te zien dat hij koorts heeft, en niet zo’n beetje ook. “Mijn vriend gaat dood”. Met gebaren en wanhoop in het gezicht wordt voor de medewerkster van De Bakkerij duidelijk dat er snel gehandeld moet worden. Huisarts nummer 1 wordt met goede moed gebeld, maar helaas. Meneer heeft geen papieren en dat is reden om zorg te weigeren. Met een zucht wordt huisarts nummer 2 gebeld. Ook hier blijkt geen mogelijkheid te zijn om een afspraak te maken omdat die dag al helemaal vol zit. Huisarts nummer 3 dan maar. Gelukkig luistert de assistente naar het hele verhaal en na overleg met de huisarts wordt onze medewerkster geadviseerd de ambulance te bellen. Deze is snel ter plaatse en hoopvol wordt de ambulancebroeder in De Bakkerij ontvangen. De overduidelijk zieke man glimlacht even door het gehoest en zware ademen heen als hij ziet dat er hulp voor hem is. Ook zijn vriend kijkt opgelucht en hoopvol. Tot ieders verbazing besluit de broeder niets te doen. Meneer ziet er weliswaar ziek uit, maar om nou te spreken van een noodsituatie? Nee, hier is de ambulance niet voor. Onverrichter zake verlaat de broeder amper 6 minuten later weer het pand. Volhardend als ze is pakt onze medewerkster weer haar telefoon en gaat bellen met De Binnenvest, waar het hele verhaal opnieuw gedeeld wordt. Weer opluchting, “meneer wordt niet geweigerd als hij komt”, klinkt verlossend vanaf de andere kant. Beide mannen pakken hun spullen bij elkaar en verplaatsen zich naar De Binnenvest. Maar ook hier geschiedt een wonder wanneer hen wordt medegedeeld dat de dokter er niet is op dinsdag, het spreekuur is alleen op donderdag. Hoe inventief je wordt wanneer je deze positie in de samenleving toegewezen krijgt blijkt wel als even later beide mannen bewust (en demonstratief) een biertje drinken voor het station. Zo lang als er gewacht moest worden op een huisarts met begrip, zo snel is er een agent ter plaatse. Bier drinken op straat is in Leiden verboden (geldt dat overigens ook voor studenten?). De agent ziet gelukkig dat de vriend van de man goed ziek is en belt een ambulance. Ja, u leest het goed, weer een ambulance. Wellicht omdat het LUMC op nog geen 100 meter achter het station opdoemt of omdat deze broeder wel weet te handelen, wordt de zieke vriend naar het LUMC gebracht. Na zorgvuldig onderzoek, blijkt hij een fikse longontsteking te hebben waarvoor hij een aantal dagen in het ziekenhuis moet blijven. Helaas eindigt dit verhaal hier niet. De man die zijn vriend naar De Bakkerij had gebracht blijkt een paar dagen later zelf in ernstige psychische nood te verkeren. Hij probeert in wanhoop een oplossing te zoeken voor zijn lijden en doet een suïcidepoging midden op straat ten overstaan van medeburgers. Niemand van de omstanders weet adequaat te handelen en schat de ernst van de situatie geheel verkeerd in. Een vrijwilliger van Buurtbuik herkent de man en spoed hem te hulp. Er wordt snel een ambulance gebeld en meneer wordt in het ziekenhuis behandeld, om amper een paar uur later met forse hand weer op straat geknikkerd te worden. Zijn enig overgebleven eten heeft geen enkele waarde voor het ziekenhuispersoneel en wordt met tas en al mee naar buiten gewerkt. Er is niets eetbaars meer van over. Geen bed, geen bad en geen begrip in een stad die reclame maakt voor haar vluchtelingenbeleid. Geen hulp en geen zorg voor een medemens door diegenen die ooit zweerden op de eed van Hippocrates : “Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hun een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen”. Niets doen is ook een keuze.
