Maandagmiddag 21 september kwam een groep Leidenaren samen op het Stadhuisplein om samen stil te staan bij vrede, een ontmoeting die jaarlijks plaatsvindt in de vredesweek.

Onder begeleiding van een stralend zonnetje luisterden zo’n 80 mensen mensen naar inspirerende sprekers en creatieve onderbrekingen. De vredesweek heeft dit jaar als thema ‘niets doen is geen optie’ en de sprekers van de middag vertelden over hoe zij daar invulling aan geven, hoe zij niet meer toekijken maar zelf bijdragen aan meer vrede.

De middag begon met het aansteken van de vredeskaars door Francine Maessen, de organisator van de ontmoeting. Zij heette ons welkom en introduceerde de middag.

De eerste spreekster was Eline van der Kaaden, bestuurslid bij Kairos-Sabeel, een organisatie die vanuit bevrijdingstheologie opkomt voor de Palestijnen. Zij nam ons heel beeldend mee in de verhalen en dromen die haar gevormd hebben. Ze vertelde dat ze van de natuur wil genieten, en van het opgroeien van haar kind. Dat ze fijn wil kunnen wonen en uiteindelijk als ze oud is vredig wil sterven. En dat dit universele dingen zijn. Dat het voor iemand in Indonesië niet minder verschrikkelijk is als zijn huis overstroomd als dat het voor haar zou zijn.

Na een creatieve onderbreking door Joshua Snijders, die een prachtig gedicht over vrede heeft geschreven en voorgedragen was het woord aan Bert Hoenen, vrijwilliger bij Comité Ondersteuning Ongedocumenteerden Leiden (COOL) en het Munchhausen Netwerk. Via zijn vrijwilligerswerk heeft hij steeds meer het belang van vredig kunnen leven gezien. En ook hoe dat voor sommige groepen mensen in onze stad geen realiteit is, waaronder voor de 250 kinderen zonder eigen huis in onze regio.

Na de vredesontmoeting mocht hij 20 meter verderop in het stadhuis het plan dat gemaakt is door verschillende organisaties om dak- en thuisloze gezinnen in onze regio beter op te vangen en te ondersteunen presenteren aan de wethouder en raadsleden.

David Klein, onder andere actief bij Pax voor Vrede en Extinction Rebellion, vertelde een persoonlijk verhaal over zijn ontwikkeling van iemand die Israël zag als een kleine dappere democratie in het Midden Oosten naar een activist die niet lijdzaam toe kan kijken hoe de Nederlandse politiek wegkijkt bij een genocide, en hoe de Fokker fabriek bij hem om de hoek F35 onderdelen levert aan Israël. Hij vertelde dat hij in actie is gekomen en de manieren waarop.

De laatste spreker van de middag was Pieter Rambags. Hij had een prikkelend betoog over pacifisme dat de dominante maatschappelijke gedachtegang bevroeg en uitdaagde. Hij vertelde over hoe het was om over het stuk Middellandse Zee te varen dat het graf was geworden voor 40.000 mensen op zoek naar een veilig bestaan, vanwege een lijn op een kaart die met geweld gehandhaafd wordt.

De middag werd muzikaal en dichterlijk omlijst door studenten van Panoplia, die voor een moment van bezinning zorgden tussen de verhalen door.

Na afloop van de ontmoeting was er gelegenheid voor samenkomen, ideeën uitwisselen en reflecteren onder het genot van een drankje.

Ik ben geïnspireerd en gemotiveerd op huis aan gegaan na deze bijzondere middag.

Janienke van Geest

foto’s gemaakt door Melle van der Wildt