Eden mag eindelijk blijven
Elke week zit Eden een dagdeel aan de balie in De Bakkerij. Twaalf jaar geleden vluchtte ze uit Ethiopië naar Nederland en deze zomer hoorde ze dat ze onder het Generaal Pardon valt. Ik vroeg naar haar ervaringen.
Generaal pardon
Eden hoopte al een tijdje dat het Generaal Pardon ook op haar van toepassing zou zijn. Op mijn vraag wanneer ze de uitslag hoorde zegt ze: ‘het was 26 juni. Toen kreeg ik een brief van mijn advocaat. We waren eigenlijk in vergadering met de Initiatiefgroep (Initiatiefgroep Leiden tegen Uitzetting, HvdB) met mensen die allemaal betrokken waren en mijn advocaat ook. Ik ben lid van die Initiatiefgroep, en toen heb ik die brief gekregen, waar iedereen bij was. Ik ging maar gewoon huilen. Ik geloofde het eerst niet. En iedereen was gewoon blij. Ook iedereen was in tranen. Ik was echt geschrokken en trilde en huilde en geloofde het gewoon niet. Het was echt heel emotioneel’.
Inburgeren
Eden (ze wil liever niet dat er een foto bij dit artikel staat) vertelt dat alles nu geregeld is. Ze heeft een pasje van de Gemeente Leiden gekregen, dat een jaar geldig is. Dat is een identiteitsbewijs en betekent dat zij een verblijfsvergunning heeft. Ik vraag hoe het na dat jaar zal gaan? Kan zij dan alsnog weggestuurd worden? ‘Nee, na dat jaar wordt het verlengd voor onbepaalde tijd, behalve als je iets crimineels gedaan hebt. Maar als je je netjes gedraagt is er niets aan de hand’. Word je dan meteen Nederlander? ‘Nee, daarop moet ik nog wachten, denk ik, want ik moet eerst nog inburgeren en het inburgeringexamen doen. Ik denk dat ik pas na vijf jaar Nederlander kan worden’. Als ik opmerk dat Eden ‘best goed Nederlands spreekt’ is ze daar blij mee. Ze leerde dat in het studentenhuis waar ze in haar begintijd in Leiden woonde met vier Nederlandse meisjes. Ze begrijpt ook goed allerlei uitdrukkingen. Ze zegt dat je in twaalf jaar zeker een taal kunt leren als je maar wilt; zelf vindt ze dat haar Nederlands de laatste tijd toch een beetje achteruit gegaan is…
Lang gewacht
Eden vluchtte in maart 1995 als 16-jarige uit Ethiopië naar Nederland en is dus al ruim twaalf jaar hier. Haar vluchtverhaal wil zij liever niet vertellen, dat is te pijnlijk voor haar. De eerste twee maanden werd zij opgevangen in Oisterwijk, daarna drie maanden in Musselkanaal. Vervolgens woonde zij in een AMA-huis in Middelburg (=Alleenstaande Minderjarige Asielzoeker). Omdat zij als minderjarige onder de leerplicht viel, mocht zij naar school. In Ethiopië zat ze op de basis- en middelbare school. Hier deed ze de Oriëntatie- en Schakelklas en na overplaatsing naar Leiden ging zij daarmee door. Ze volgde daarna de opleiding Welzijn en Dienstverlening aan het ROC in Leiden en behaalde het diploma. Al die jaren werd ze begeleid, eerst door de Stichting Nidos en later door de Stichting Vluchtelingenwerk Leiden. (Nidos is een voogdijvereniging die o.m. alleenstaande minderjarige vluchtelingen begeleidt).
Onzekerheid
‘Toen ik te oud was voor school moest ik maar blijven zitten. Ik was niet goed bezig, ik zat thuis en ben depressief geweest. Ik deed niets bijzonders. Ik had gelukkig wel vrienden en heel goede kennissen die zich om mij bekommerden en een beetje voor mij zorgden. Ik heb ook een hele goede advocaat (mr. Jos Hemelaar). En ik heb een hele goede huisarts die mij ook een tijd heeft gesteund. Heel veel mensen waren er voor mij. Het was heel moeilijk. Dat je niet weet wat er de volgende dag gaat gebeuren. Dus ik was echt ziek van alles. Had soms nergens zin in’. Met de vier studentes heeft ze nog altijd een heel goed contact. Ze ging ook vaak mee op vakantie met hen en hun ouders.
Alleen
Eden heeft geen familie meer in Ethiopië, dus niemand daar weet hoe het nu met haar gaat. ‘Maar gelukkig heb ik ook nu veel mensen om mij heen die met mij feest konden vieren’. Ook in De Bakkerij trakteerde ze i.v.m. het Generaal Pardon. Zij is baliemedewerkster sinds september 2004. Via het Meldpunt Discriminatie Leiden, waar ze hielp bij de organisatie van de Antidiscriminatiedag in 2004 en via Vluchtelingenwerk kwam ze terecht bij Jacqueline Schoonwater van de Diaconie. Een plekje aan de balie was toen snel geregeld. Zij had geen ervaring met baliewerk en vindt het erg leerzaam, niet alleen in verband met het spreken van de taal, maar ook om met allerlei mensen leren om te gaan. Dat is belangrijk nu zij een baan gaat zoeken. Ze is daarom blij met het baliewerk, en de Diaconie is ook blij met haar inzet! Daar moet ze wel erg om lachen. ‘Ik bof, want ik heb allemaal aardige mensen om mij heen. Ik ben ook gelovig, dat houdt mij ook op de been. Maar zonder alle steun en hulp was ik nooit zover geweest. Ik was bijna uitgezet, maar mijn advocaat heeft echt zóveel gedaan’.
Toekomst
Hoe ziet jouw toekomst er nu uit? ‘Ik zoek werk. Ik werk nu al twee jaar twee dagen per week als vrijwilliger bij peuterspeelzalen, waar ik stage gelopen heb. Ik solliciteer bij de kinderopvang, maar vorige week ben ik nog afgewezen’. Eden zou ook graag in een ziekenhuis iets doen, echt met mensen. Kraamzorg, of verpleegkundige. Maar dan moet ze wel een opleiding volgen. ‘Ik wil iets in de zorg’.
Voorlopig heeft ze vanaf augustus een uitkering. Daarvoor kreeg ze leefgeld van Nidos. Ze woont nu nog in een flat die ze deelt met andere mensen. Ze heeft het met hen erg moeilijk gehad en wil graag haar eigen plekje hebben, waar ze zich kan vestigen. Eindelijk een eigen thuis!
Nadat ik Eden bedankt heb voor haar verhaal wens ik haar, ook namens de Diaconie, een hele goede toekomst toe!
Henriëtte van den Broek
tel. (071) 51 44 965 :: fax (071) 51 49 744 :: e-mail info@debakkerijleiden.nl
